Dag 20: De laatste dag

Aan alles komt een einde. Ook aan de mooie dingen in het leven. Deze trip was onbeschrijflijk. Mooi, spannend, zwaar, lang, warm, koud, relaxed, inspannend, gevoel van vrijheid en nog veel meer.
Vanochtend omstreeks half tien op pad op weg naar Eaglerider Los Angeles bij Los Angeles Airport. Ook op de laatste kilometers moeten we de boel heel houden. Dus we blijven voorzichtig en attent. Gisteren moest Bas al een noodstop maken op een kruispunt waar de stoplichten waren uitgevallen. Ook nu blijkt oplettendheid weer geboden als we vlakbij Eaglerider bij een verkeerslicht een kruising oversteken. Wij hebben groen en op het moment dat ik optrek zien we iemand van links met hoge snelheid door rood licht rijden. We kunnen nog net op tijd stoppen. Vijf minuten later rijden we het terrein van Eaglerider op. Daar wordt de trike geïnspecteerd en wordt alles in orde bevonden. We kijken op de kilometer teller en zien dat we in 16 motordagen 3480 mijl = 5600 kilometer hebben gereden. In Europese begrippen is dat hemelsbreed ongeveer van Amsterdam naar Kabul, Afghanistan. We bedanken de manager van de Los Angeles filiaal voor het feit dat hij ons adequaat heeft geholpen toen we problemen met de rem hadden in Tusayan. We vragen of hij nog even tijd voor ons heeft om iets anders te bespreken. Even wat achtergrond. We hebben er in het blog nog niets over gemeld, maar we hebben problemen gekend met de reisorganisatie waar we deze reis hebben geboekt. Problemen die op moment van schrijven nog niet zijn opgelost. Ik ga niet in op de details (die hebben voornamelijk te maken met de relatie tussen geleverde prestaties en in rekening gebrachte kosten), maar er was genoeg reden om de mening van de moederorganisatie van Eaglerider eens te vragen over de gang van zaken in Nederland. Ook omdat het hun naam in diskrediet kan brengen. Nadat we de zaak met de filiaalmanager hadden besproken werd de regiomanager erbij gehaald die meende dat deze kwestie onder de aandacht van één van de oprichters van Eaglerider moest worden gebracht die op dat moment in de filiaal aanwezig was. Het onderwerp wordt zeer serieus genomen. We spreken ruim drie kwartier met elkaar over de gang van zaken en Eaglerider verontschuldigt zich voor de gang van zaken. Ze beloven ons te helpen de zaak met de Nederlandse reisorganisatie op te lossen. Als tegemoetkoming restitueert Eaglerider ter plekke de kosten voor het navigatiesysteem. De reisorganisatie had ons beloofd dat die bij de prijs was inbegrepen. Bij aankomst drie weken geleden bleek dat niet te kloppen, terwijl we wel een navigatiesysteem nodig hadden. We hadden immers weken besteed aan het uitzetten van de beste route. Tenslotte nemen ze ook nog eens de taxikosten voor de terugreis naar ons hotel in Long Beach (59 US$) voor hun rekening. Klasse! Het past dan ook om in deze blog Eaglerider USA te complimenteren voor hun steun en coulance.
Nou daar zitten we dan in ons motel zonder onze trouwe trike. We pakken de bus voor een middagje strand. Hoewel de zon volop schijnt en de temperatuur prima is, waait er aan zee een frisse/koude wind waardoor we het na anderhalf uur voor gezien houden. Maar niet voordat we in de Pacific hebben gestaan. We pakken een biertje in de Ierse pub op de boulevard, eten daar en besluiten op de terugweg nog even bij een “Best Buy” winkel te stoppen om ons even te verlekkeren aan de nieuwste PC’s, tablets en e-Readers. Wat we zoeken is er niet bij (sorry Miep. We zoeken nog verder) en na een uurtje gaan we verder met de bus naar het motel. We doen nog even een was en dat was dag 20.
Dan nog even terug naar het begin van deze blog. We kunnen niet anders dan iedereen die ervan droomt, of er zelfs maar eens af en toe over nadenkt, om een reis door de States te maken adviseren om het gewoon te doen. Met je zoon, dochter, partner of het hele gezin. Als de gelegenheid zich voordoet, grijp de kans en doe het gewoon. Het levert onvergetelijke momenten op die je de rest van je leven bijblijven. Die zijn onbetaalbaar. Niet alleen vanwege wat je ziet, voelt, ruikt. Ook het feit dat we het in ons geval met z’n tweeën hebben gedaan. We hebben de voorpret beleefd, de spanning dat het bijna gaat gebeuren ervaren, het onbekende aangepakt, de tegenslagen verwerkt en de hoogtepunten beleefd. We hebben deze reis zo intens beleefd dat we het gevoel hebben dat hij veel langer heeft geduurd dan 21 dagen. Dat komt door de intensiteit waarmee we de trip hebben aangepakt. Dat resulteerde in de grote hoeveelheid ervaringen die we zelf nog moeten verwerken en meer dan 2500 foto’s en bijna driekwartier film. Ook dat gaat nog wat werk opleveren. We hebben nog geen idee hoe we onze ervaringen moeten gaan vastleggen op een wijze die recht doet aan de echte belevenissen. Maar we gaan het zeker proberen.
Hiermee sluiten we de blog af. Maar niet voordat we alle lezers bedanken voor hun belangstelling en met name degenen die hebben gereageerd op het blog via de website, facebook en e-mail. Dat heeft ons gedreven om, ondanks de soms zeer lange en intensieve dagen, ‘s avonds toch tijd te maken  om het blog te schrijven en de foto’s te uploaden. Bedankt en hopelijk snel tot ziens,
Bas en Barry

Dag 19: Santa Barbara – Los Angeles

De laatste etappe gaat beginnen. Nog zo’n 130 mijl en we hebben de trike zonder ongelukken weer terug bij af. Vandaag is het bewolkt en 18 graden. De voorspellingen waren beter en we rekenen nog wel op de zon vandaag. Rond half elf vertrekken we uit Santa Barbara na een ontbijt op bed. Zie de foto. Het motel serveert weliswaar een “continental breakfast”, maar heeft geen ruimte om het te nuttigen. Dus mag je het meenemen naar je kamer. Gelukkig hebben wij zo’n bende op onze kamer (alle tafels bezet), dat we het zittend op bed op een ontruimd nachtkastje moeten doen. Het smaakt er niet minder om. We rijden nog even langs de kust en belanden vervolgens op de Highway 101. Dat schiet lekker op. Anderhalf uur later rijden we Santa Monica binnen. De huizen zijn hier letterlijk op palen boven het water gebouwd. Hier zijn ze kennelijk niet bang voor een Tsunami of aardbeving, terwijl de bewoners  toch naast de San Andreas breuk wonen, die gegarandeerd nog een keer voor ellende gaat zorgen. In Santa Monica ligt ook de beroemde Venice Beach en de Santa Monica pier waarop de Route 66 eindigt (zie foto’s). De plaats waar o.a. films als “The Doors”, “Falling down” met Michal Douglas, “Speed” met Keanu Reeves, “The net” met Sandra Bullock, “Million Dollar baby” met Clint Eastwood (overigens ooit burgemeester van Santa Barbara), en “Wild Hogs” met John Travolta zich (deels) afspeelden. Deze educatieve opsomming is ook voor mijn reisgenoot Bas, want die vroeg zich af waarom ik in hemelsnaam op de pier in Venice Beach wilde lopen.
De volgende etappe leidt ons naar Mulholland Drive waar we ons kunnen vergapen aan de luxe van de “the happy” few die het gemaakt hebben in Hollywood. Nou ja, “few”? Er staan behoorlijk wat pandjes. Er is overigens ook veel te koop. Maar we moeten natuurlijk ook nog een foto maken van het Hollywood sign op de heuvels. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. We stoppen even voor een restaurant waar wij zelfs met onze creditcard nog niet worden binnengelaten, maar er is daar in ieder geval een open wifi netwerk beschikbaar zodat we even kunnen opzoeken waar je de beste foto van de Hollywood letters kunt maken. Nou, die vinden we. Er is een geografische coördinaat beschikbaar die we invoeren in onze navi en we zouden er over 10 minuten moeten zijn. Volgens degene die deze coördinaat heeft gepubliceerd, is dit de locatie waar je legaal het dichtst bij de letters kunt komen. We moeten wel oppassen voor ratelslangen voegt de afzender er nog aan toe.  We gaan op pad en komen via een drie kilometer lang slingerpad tot zo’n 80 meter onder de letters uit. Daar worden gewaarschuwd met hel en verdoemenis als we het in ons hoofd zouden halen verder te klimmen naar de letters. Er staan zelfs borden op de slingerweg dat toeristen niet welkom zijn en er is zelfs een wet die het mogelijk maakt toeristen te arresteren die deze weg naar boven volgen. Gelukkig zijn wij geen toeristen maar gewoon een paar mensen die door hun totaal malfunctionerende navi deze kant op zijn gestuurd op weg naar ons hotel in Long Beach. Wij begrijpen ook niet hoe dat kan… Snel worden de foto’s gemaakt en vervolgen we onze weg naar de volgende etappe: Hollywood boulevard. Om precies te zijn de “walk of fame”. Gelukkig doet onze navi het om onverklaarbare reden ineens weer perfect en staan we een half uurtje later op de beroemde boulevard. Eén van de muzieknummers die we de afgelopen weken hebben gespeeld op de motor is “Celluloid heroes” van the Kinks (but if you walk along Hollywood boulevard, their names are written in concrete). Nu lopen we o.a. over de namen uit de song: Greta Garbo, Mickey Rooney, Marilyn Monroe, Rudolph Valentino en Bette Davis. Ik zoek special naar mijn twee favorieten: Meatloaf en Tina Turner. Ook hiervoor raadplegen we internet. Daar is exact te vinden welke ster waar ligt. Tot mijn verbijstering moet ik vaststellen dat Meatloaf (nog) geen ster heeft. Het duurt even voordat ik deze teleurstelling heb verwerkt. Dan maar op zoek naar Tina. Die vinden we voor 1750 North Vine Street. Gelukkig toch nog één gevonden. Nu moeten we snel terug want de parkeermeter loopt af. Net op tijd starten we de trike voor de laatste rit vandaag: naar het motel waar we de komende drie dagen verblijven. Het is inmiddels donker. De navi stuurt ons over de snelweg. Het is vreselijk druk en zeven rijbanen. Dat is nog even een heel vervelende rit aan het einde van de dag. Bas rijdt en hij loodst ons door het drukke avondverkeer veilig naar het motel. We moeten allebei even uitpuffen als we aankomen. We douchen en gaan een hapje eten. Gelukkig is het zo laat geworden dat alle eetgelegenheden in de buurt al dicht zitten of gaan en we hebben geen zin om de trike weer te pakken. Dus maar een “diner” bij het restaurant met de gouden M. Dat was weer een dag met veel activiteiten en bezienswaardigheden. De laatste dag van de motortour.
Het verhaal is aardig lang geworden vandaag dus ik kom morgen maar met een wrap-up van deze onvergetelijke reis. Tot morgen.

Dag 18: Monterey – Santa Barbara

Dag 18.

De laatste lange rit van ons rondje Zuidwest Amerika staat op het programma: 240 mijl van Monterey naar Santa Barbara. De zon staat al weer aan een strak blauwe hemel en om half negen starten we. De helft van de rit gaat verder over de Pacific Coast Highway die strak langs de kust loopt, soms op minder dan 20 meter van zee. In eerste instantie loopt de temperatuur lekker op  maar in de verte zin we zeemist het land optrekken. Als we die bereiken, krijgen we een behoorlijke temperatuurdrop te verwerken. In een paar honderd meter valt de temperatuur terug van 35 naar 16 graden en een paar kilometer verder weer naar 35 graden Celcius. Jacks uit, aan en weer uit. En een paar kilometer verderop weer van voor af aan. Maar het is een mooie rit over de slingerende kustweg soms op een paar honderd meter hoogte, soms maar een paar meter boven de zee. En de constant geur van zilte zeelucht… heerlijk. Om vier uur rijden we Santa Barbara binnen. Onze hoop op een betaalbaar motelletje verdwijnt als we de deftige buurten en dure hotels zien. Maar na wat zoeken vinden we toch een acceptabel motel: “Fiësta Inn and Suites”. Zeer aan te bevelen. We besluiten een “geocaching” te doen. Bij geocaching verstoppen mensen iets op een openbare plaats en zetten aanwijzingen op het internet. Het is dan de bedoeling dat anderen het verstopte vinden en een bericht achterlaten. Soms ook iets uit de doos halen en er iets anders voor terugstoppen. Na een half uur zoeken hebben we het verstopte niet gevonden. Volgens de aanwijzing zou het om iets heel kleins gaan. We hebben honger en gaan eten. In LA gaan we het nogmaals proberen. Morgen sluiten we het blog af met het laatste verhaal en een terugblik. De laatste dagen zitten we in Long Beach aan het strand. Het weer lijkt fantastisch te worden. Tot morgen.

P.S.: vandaag weer leuke reacties op onze website. We zien er steeds weer naar uit. Alle inzenders bedankt.

Dag 17: San Fransisco – Monterey

Om 08.30 uur starten we ons “hot rod” om ons in de binnenstad van San Fransisco te werpen. Gelukkig is het zondag en nog vroeg, dus vrij rustig. We rijden van Oakland via de Baybridge San Fransisco binnen op weg naar een Starbucks voor een ontbijtje. Daarvoor hoef je niet te zoeken, alleen je ogen open te houden. We kunnen zelfs voor de deur parkeren. Na het ontbijt en de koffie gaan we op weg naar Lombard Street. Bas wilde per sé deze straat rijden. Ik moet zeggen een mooi straatje dat zich naar beneden slingert door een ijk met mooie huisjes en  veel bloemen. Er zijn al veel medetoeristen op de been.  Met een “Bassie en Adriaan-gevoel” rijdt Bas de trike behendig door Lombard Street. Na deze enerverende ervaring gaan we op weg naar de Golden Gate bridge. We hebben al een aantal keer gefotografeerd vanaf Alcatraz, maar nu gaan we hem van heel dicht bij zien. Het is opnieuw een prachtig zonnige dag. Bas rijdt eerst in de noordelijke richting over de brug en we stoppen bij het uitzichtpunt voor de foto’s. Ik rij vervolgens weer naar de zuidkant. Ook daar kunnen we weer mooie foto’s maken. Dan volgt de rit richting zuiden over de beroemde Highway 1, ook bekend als Pacific Coast Highway, langs je raadt het al: de Pacific Coast. Even later krijgen we dan ook de Pacific te zien. Een mooi moment. De rest van de rit voert ons langs de kust naar Monterey. We checken in bij een motel en gaan naar de haven. Daar fotograferen we een aantal zeehonden  die daar op de boeien rondhangen en eten een hapje in een Engelse pub. We kopen nog een paar biertjes en bereiden de dag van morgen voor. Dat was het weer voor vandaag. Nog twee motordagen, dan zit de rondreis erop.