Aan alles komt een einde. Ook aan de mooie dingen in het leven. Deze trip was onbeschrijflijk. Mooi, spannend, zwaar, lang, warm, koud, relaxed, inspannend, gevoel van vrijheid en nog veel meer.
Vanochtend omstreeks half tien op pad op weg naar Eaglerider Los Angeles bij Los Angeles Airport. Ook op de laatste kilometers moeten we de boel heel houden. Dus we blijven voorzichtig en attent. Gisteren moest Bas al een noodstop maken op een kruispunt waar de stoplichten waren uitgevallen. Ook nu blijkt oplettendheid weer geboden als we vlakbij Eaglerider bij een verkeerslicht een kruising oversteken. Wij hebben groen en op het moment dat ik optrek zien we iemand van links met hoge snelheid door rood licht rijden. We kunnen nog net op tijd stoppen. Vijf minuten later rijden we het terrein van Eaglerider op. Daar wordt de trike geïnspecteerd en wordt alles in orde bevonden. We kijken op de kilometer teller en zien dat we in 16 motordagen 3480 mijl = 5600 kilometer hebben gereden. In Europese begrippen is dat hemelsbreed ongeveer van Amsterdam naar Kabul, Afghanistan. We bedanken de manager van de Los Angeles filiaal voor het feit dat hij ons adequaat heeft geholpen toen we problemen met de rem hadden in Tusayan. We vragen of hij nog even tijd voor ons heeft om iets anders te bespreken. Even wat achtergrond. We hebben er in het blog nog niets over gemeld, maar we hebben problemen gekend met de reisorganisatie waar we deze reis hebben geboekt. Problemen die op moment van schrijven nog niet zijn opgelost. Ik ga niet in op de details (die hebben voornamelijk te maken met de relatie tussen geleverde prestaties en in rekening gebrachte kosten), maar er was genoeg reden om de mening van de moederorganisatie van Eaglerider eens te vragen over de gang van zaken in Nederland. Ook omdat het hun naam in diskrediet kan brengen. Nadat we de zaak met de filiaalmanager hadden besproken werd de regiomanager erbij gehaald die meende dat deze kwestie onder de aandacht van één van de oprichters van Eaglerider moest worden gebracht die op dat moment in de filiaal aanwezig was. Het onderwerp wordt zeer serieus genomen. We spreken ruim drie kwartier met elkaar over de gang van zaken en Eaglerider verontschuldigt zich voor de gang van zaken. Ze beloven ons te helpen de zaak met de Nederlandse reisorganisatie op te lossen. Als tegemoetkoming restitueert Eaglerider ter plekke de kosten voor het navigatiesysteem. De reisorganisatie had ons beloofd dat die bij de prijs was inbegrepen. Bij aankomst drie weken geleden bleek dat niet te kloppen, terwijl we wel een navigatiesysteem nodig hadden. We hadden immers weken besteed aan het uitzetten van de beste route. Tenslotte nemen ze ook nog eens de taxikosten voor de terugreis naar ons hotel in Long Beach (59 US$) voor hun rekening. Klasse! Het past dan ook om in deze blog Eaglerider USA te complimenteren voor hun steun en coulance.
Nou daar zitten we dan in ons motel zonder onze trouwe trike. We pakken de bus voor een middagje strand. Hoewel de zon volop schijnt en de temperatuur prima is, waait er aan zee een frisse/koude wind waardoor we het na anderhalf uur voor gezien houden. Maar niet voordat we in de Pacific hebben gestaan. We pakken een biertje in de Ierse pub op de boulevard, eten daar en besluiten op de terugweg nog even bij een “Best Buy” winkel te stoppen om ons even te verlekkeren aan de nieuwste PC’s, tablets en e-Readers. Wat we zoeken is er niet bij (sorry Miep. We zoeken nog verder) en na een uurtje gaan we verder met de bus naar het motel. We doen nog even een was en dat was dag 20.
Dan nog even terug naar het begin van deze blog. We kunnen niet anders dan iedereen die ervan droomt, of er zelfs maar eens af en toe over nadenkt, om een reis door de States te maken adviseren om het gewoon te doen. Met je zoon, dochter, partner of het hele gezin. Als de gelegenheid zich voordoet, grijp de kans en doe het gewoon. Het levert onvergetelijke momenten op die je de rest van je leven bijblijven. Die zijn onbetaalbaar. Niet alleen vanwege wat je ziet, voelt, ruikt. Ook het feit dat we het in ons geval met z’n tweeën hebben gedaan. We hebben de voorpret beleefd, de spanning dat het bijna gaat gebeuren ervaren, het onbekende aangepakt, de tegenslagen verwerkt en de hoogtepunten beleefd. We hebben deze reis zo intens beleefd dat we het gevoel hebben dat hij veel langer heeft geduurd dan 21 dagen. Dat komt door de intensiteit waarmee we de trip hebben aangepakt. Dat resulteerde in de grote hoeveelheid ervaringen die we zelf nog moeten verwerken en meer dan 2500 foto’s en bijna driekwartier film. Ook dat gaat nog wat werk opleveren. We hebben nog geen idee hoe we onze ervaringen moeten gaan vastleggen op een wijze die recht doet aan de echte belevenissen. Maar we gaan het zeker proberen.
Hiermee sluiten we de blog af. Maar niet voordat we alle lezers bedanken voor hun belangstelling en met name degenen die hebben gereageerd op het blog via de website, facebook en e-mail. Dat heeft ons gedreven om, ondanks de soms zeer lange en intensieve dagen, ‘s avonds toch tijd te maken  om het blog te schrijven en de foto’s te uploaden. Bedankt en hopelijk snel tot ziens,
Bas en Barry